-Auteur: Aldrich– 12-05-2025

 

Reizen met Ayahuasca is voor iedereen anders. Geen enkele ervaring is hetzelfde, maar elk pad begint ergens. Dit is mijn verhaal, mijn eerste reis — intens, verwarrend, helend en transformerend.

Ik zat midden in een storm: net gescheiden, vader van twee kinderen, vol vragen over het leven en mezelf. Al jaren had ik het gevoel dat Ayahuasca op mijn pad hoorde, maar er was altijd iets dat me tegenhield: angst, twijfel, de drukte van het dagelijks bestaan. Toch bleef het roepen, zacht maar duidelijk.

Toen ik via een vriendin werd geïntroduceerd aan een ceremonie, voelde ik: dit is het moment. Ik was bang, gespannen, maar ook nieuwsgierig. Diep vanbinnen wist ik dat ik klaar was, ook al durfde ik dat nauwelijks toe te geven.

De ceremonie vond plaats bij twee liefdevolle mensen, en vanaf het begin voelde ik me welkom. Het was een dagceremonie, met een rustige start rond 10.00 uur: kennismaking, uitleg, verbinding. Grappig genoeg dacht ik in mijn onwetendheid nog dat ik daarna gewoon mijn kinderen zou kunnen ophalen — een gedachte die nu alleen maar liefdevolle glimlach oproept.

De eerste ronde — het begin van het vergeten

De reis begon met het drinken van de eerste beker: de MAO-remmer. Een smaak die met niets te vergelijken is — intens, bitter, medicinaal. Daarna volgde het Ayahuasca-brouwsel zelf. Kort daarna begon de reis…

Muziek vloeide door mijn lichaam. Ik begon kleuren te zien, geometrische vormen, fractals. Mijn zintuigen stonden volledig open. Gezichten vervormden tot figuren, trillingen, lichtwezens. Ik zweefde, verloor de grip op mijn identiteit. Alles begon te versmelten. Ik zag bloemen, planten, licht en patronen zoals ik ze nooit eerder had waargenomen.

Het was prachtig, maar ook angstaanjagend. Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat ik mijn kinderen aan het vergeten was. Alsof ik oploste in het oneindige. Toen kwam de stem van een begeleider: het was tijd voor de tweede ronde. Ik had geen flauw idee hoeveel tijd er verstreken was — alles voelde als een eeuwigheid.

De tweede ronde — overgave en heling

De tweede ronde begon voor mij met weerstand. Ik was verward, uitgeput, en wilde alleen maar blijven liggen. Maar met liefdevolle steun van de begeleiders ging ik toch opnieuw de reis aan.

Dit keer kwam de pijn. Verdriet, verwarring, schuldgevoel — vooral richting mijn kinderen. Ik voelde me als een klein kind, verloren, beschermd door liefdevolle energieën. Alsof ik werd vastgehouden door iets groters dan ikzelf. Ik lachte, ik huilde, ik werd getroost. Ik zag hoe ik mezelf gevangen hield in mijn gedachten en verhalen.

Op het dieptepunt gaf ik me volledig over. Ik kon niet meer vechten. En in dat moment van overgave, voelde ik pure liefde. Onvoorwaardelijk. Warm, stil, allesomvattend. Ik zag mezelf, mijn pijnen, mijn fouten — en alles was oké. Alles was precies zoals het moest zijn.

Ik zag hoe absurd ingewikkeld wij het leven soms maken. Hoe we proberen grip te krijgen op iets wat eigenlijk simpel is: verbinding, ritme, liefde.

Terugkeer naar het licht

Toen de muziek ten einde kwam, werd ik langzaam teruggeroepen. Het was moeilijk om weer te landen. Ik had net iets onbeschrijfelijks meegemaakt. Ik had mezelf gezien, en iets veel groters. Ik had het leven gezien — rauw, liefdevol, pijnlijk en prachtig tegelijk.

Wat ik meenam uit die eerste reis? Dat liefde niet iets is wat je moet verdienen. Het is er al. Dat heling niet altijd zacht is, maar dat het altijd waar is. En dat Ayahuasca geen oplossing biedt, maar een opening. Een spiegel naar binnen. Een herinnering aan wie je werkelijk bent.