-Auteur: Louisa- 12-05-2025
Zo’n jaar geleden begon ik aan een reis die ik met geen enkel ander moment in mijn leven kan vergelijken — mijn eerste ontmoeting met moeder Aya. Wist ik wat me te wachten stond? Nee. Had ik me voorbereid? Ja, in zekere zin wel. Ik had gelezen, geluisterd, gepraat met mensen die haar eerder hadden ontmoet. Maar niets, werkelijk niets, kon me voorbereiden op de intensiteit en puurheid van mijn eigen reis. Ayahuasca werkt niet via het hoofd. Ze spreekt de taal van de ziel.
Het is lastig om precies te benoemen waar mijn reis begon. Niet alles is lineair, niet alles is helder in woorden te vatten. Daarom schrijf ik dit op gevoel. In vertrouwen.
Wat zich al snel openbaarde, was een diep en hardnekkig patroon: mijn moeite met controle loslaten. Het was iets waarvan ik dacht dat ik me er bewust van was — maar pas tijdens de reis werd zichtbaar hoeveel invloed het werkelijk had op mijn dagelijks leven. Hoe ik mijn lichaam en geest probeerde te beheersen, vast te houden, te sturen — zó sterk, dat de dreiging van het verliezen van die controle me in paniek bracht. Wat als ik in het ziekenhuis beland? Die gedachte sneed door alles heen. Angst, intens en beklemmend.
En toch… te midden van die storm vond ik, met de juiste begeleiding, ook een sprankje rust. Een fluistering van vertrouwen. Want angst ontstaat niet zomaar. Ze heeft wortels. En moeder Aya wees me naar die wortels: oude pijn, jeugdtrauma, het vergeten kind in mij dat nooit de ruimte had gekregen om te rouwen, te huilen, te spelen, te ademen. Dat kind had altijd geleerd om te overleven — en overleven doe je door controle te houden. Alleen, leven… doe je door los te laten.
Het heeft me ongeveer tweeënhalve reis gekost om die controle daadwerkelijk stukje bij beetje los te laten. Pas toen begon het echte werk — de verdieping, het thuiskomen, het helen. Moeder Aya gaf me niet wat ik wilde, maar precies wat ik nodig had. Ze leidde me niet om de pijn heen, maar er recht doorheen.
Wat je precies ziet en voelt tijdens een reis, is bijna onmogelijk om in woorden te vatten. Ik probeer het soms te beschrijven aan mijn vriend als een soort “kikkerland” — een weelderige, groene wereld vol lelies, levend en adembenemend. Later, na veel gesprekken en reflectie, begon ik te herkennen dat ik steeds opnieuw een universeel patroon zag: de Flower of Life. Dat symbool dook telkens op, als een zachte herinnering aan iets groters. Het staat voor eenheid, harmonie, schepping en de onderlinge verbondenheid van al het leven in het universum. En dat voel je. Niet met je hoofd, maar met je hele wezen.
Je zintuigen staan tijdens de reis volledig open voor het pad dat naar binnen leidt. Dat kan overweldigend zijn, intens, confronterend zelfs — maar ook zó prachtig, alsof je eindelijk thuiskomt bij iets wat altijd al in je was. In die ruimte vond ik inzichten. Momenten van helderheid. Manieren waarop ik ook buiten de reis terug kan keren naar mijn innerlijke rust.
Ayahuasca heeft me laten zien dat heling niet iets is wat je doet, maar iets wat je toelaat. Het is geen lineair proces, geen checklist — het is overgave. En soms begint dat simpelweg bij ademhalen. Loslaten. En luisteren naar wat er in stilte al zo lang op je wacht.
Mijn reizen met moeder Aya zijn nog lang niet voorbij. Dit pad heeft zich pas net voor me geopend, en ik voel dat er nog veel te ontdekken, te helen en te herinneren valt. Stap voor stap, laag voor laag. Via deze weg zal ik stukje bij beetje meer delen over de indrukwekkende, magische en soms confronterende reizen die ik maak — in de hoop dat ze niet alleen mij, maar ook anderen mogen raken, inspireren en uitnodigen om naar binnen te keren.
De weg naar binnen is oneindig… en ik blijf wandelen.